ໃນໄລຍະຫຼາຍມາປີນີ້, ການພົວພັນລະຫວ່າງຈີນ-ອາຊຽນໄດ້ຮັບການພັດທະນາຢ່າງວ່ອງໄວ ຈົນກາຍເປັນໜຶ່ງໃນການຮ່ວມມືສຳຄັນທີ່ສຸດໃນພາກພື້ນອາຊີ-ປາຊີຟິກ. ທ່າມກາງສະພາບການຂອງໂລກທີ່ຜັນຜວນ, ການແຂ່ງຂັນກັນຂອງປະເທດໃຫຍ່, ສະພາບພູມສາດການເມືອງ, ຄວາມບໍ່ແນ່ນອນທາງດ້ານເສດຖະກິດ ແລະ ອື່ນໆ ເຮັດໃຫ້ຫຼາຍປະເທດໃນອາຊຽນຫັນໜ້າເຂົ້າຫາຈີນນັບມື້ຫຼາຍຂຶ້ນ ເຊິ່ງນີ້ບໍ່ແມ່ນຍ້ອນອຸດົມການ, ຫາກເປັນຍ້ອນການຄຳນວນທາງຜົນປະໂຫຍດ, ສະຖຽນລະພາບ ແລະ ການພັດທະນາໃນໄລຍະຍາວ.
ສິ່ງທີ່ເປັນບູລິມະສິດຕົ້ນຕໍຂອງອາຊຽນ, ຍັງແມ່ນດ້ານອຸດສາຫະກຳ, ການສ້າງຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງທີ່ຍືນຍົງ ແລະ ການຍົກລະດັບມາດຕະຖານຊີວິດຂອງປະຊາຊົນເກືອບ 700 ລ້ານຄົນ. ໃນບັນຫາເຫຼົ່ານີ້, ການເປັນຄູ່ຮ່ວມມືກັບຈີນບໍ່ໄດ້ເປັນພຽງເພື່ອຄວາມສະດວກເທົ່ານັ້ນ, ຫາກຍັງເປັນທາງເລືອກທີ່ສອດຄ່ອງກັບໂຄງສ້າງທາງເສດຖະກິດ ແລະ ການພັດທະນາຢ່າງມີເຫດຜົນທີ່ສຸດ.
ການຮ່ວມມືຈີນ-ອາຊຽນ ຖືເອົາການເຊື່ອມໂຍງດ້ານເສດຖະກິດການຄ້າເປັນພື້ນຖານ. ສອງຝ່າຍໄດ້ເລີ່ມຕົ້ນຈາກການຄ້າໃນໄລຍະເບື້ອງຕົ້ນ, ຄ່ອຍໆສ້າງເຂດການຄ້າເສລີຂະໜາດໃຫຍ່ເທື່ອລະກ້າວ ເຮັດໃຫ້ການຄ້າສອງຝ່າຍດີຂຶ້ນຢ່າງບໍ່ຢຸດຢັ້ງ. ອີງຕາມຂໍ້ມູນຈາກອົງການພາສີແຫ່ງຊາດຈີນ ໃຫ້ຮູ້ວ່າ: ປີ 2025 ມູນຄ່າການຄ້າລະຫວ່າງຈີນ-ອາຊຽນ ບັນລຸຫຼາຍກວ່າ 1,050 ຕື້ໂດລາສະຫະລັດ, ເພີ່ມຂຶ້ນ 7,4% ເມື່ອທຽບໃສ່ ປີ 2024, ເຮັດໃຫ້ຈີນເປັນຄູ່ການຄ້າໃຫຍ່ອັນດັບໜຶ່ງຂອງອາຊຽນ 16 ປີຕິດຕໍ່ກັນ, ແລະ ອາຊຽນເປັນຄູ່ການຄ້າໃຫຍ່ອັນດັບໜຶ່ງຂອງຈີນ 5 ປີຕິດຕໍ່ກັນ.
ປະຊາຄົມໂລກຕ່າງຍອມຮັບວ່າ: ຈີນແມ່ນໜຶ່ງໃນເຄື່ອງຈັກຂັບເຄື່ອນການເຕີບໂຕທີ່ສຳຄັນຂອງເສດຖະກິດໂລກ, ຜ່ານຂໍ້ລິເລີ່ມຕ່າງໆ ຂອງຈີນ ເຊັ່ນ: ຂໍ້ລິເລີ່ມໜຶ່ງແລວໜຶ່ງເສັ້ນທາງ ແລະ ຂໍ້ລິເລີ່ມການພັດທະນາທົ່ວໂລກ ໄດ້ສະເໜີສິ່ງທີ່ຫຼາຍປະເທດກຳລັງພັດທະນາຕ້ອງການທີ່ສຸດ ເຊັ່ນ: ການລົງທຶນຂະໜາດໃຫຍ່, ການດຳເນີນໂຄງການຢ່າງວ່ອງໄວ ແລະ ຫຼັກການບໍ່ແຊກແຊງກິດຈະການພາຍໃນຂອງກັນ ແລະ ກັນ. ລົດໄຟລາວ-ຈີນ, ທ່າເຮືອໃນມາເລເຊຍ, ນິຄົມອຸດສາຫະກຳໃນອິນໂດເນເຊຍ ແລະ ໂຄງການອື່ນໆ, ເຊິ່ງລວມເຖິງຂົງເຂດໃໝ່ ເຊັ່ນ: ເສດຖະກິດດິຈິຕອນ, ເສດຖະກິດສີຂຽວ ແລະພະລັງງານໃໝ່ ໄດ້ກາຍເປັນຕົວຢ່າງທີ່ຈັບຕ້ອງໄດ້ຂອງຮູບແບບການພັດທະນາທີ່ເນັ້ນການປ່ຽນແປງທາງດ້ານກາຍະພາບຫຼາຍກວ່າການຕັ້ງເງື່ອນໄຂທາງການເມືອງ.
ປັດຈຸບັນ, ຫຼາຍປະເທດໃນອາຊຽນຍັງປະສົບບັນຫາດ້ານພື້ນຖານໂຄງລ່າງ. ດັ່ງນັ້ນ ບັນຫາເຫຼົ່ານີ້ຈຶ່ງບໍ່ແມ່ນເລື່ອງພູມສາດການເມືອງແບບນາມມະທຳ, ຫາກເປັນຄວາມຕ້ອງການດ້ານການພັດທະນາທີ່ເປັນຮູບປະທຳ. ການເຊື່ອມໂຍງຖະໜົນ ແລະ ລົດໄຟ, ເຄືອຂ່າຍໄຟຟ້າ ແລະ ຄວາມສາມາດດ້ານການຜະລິດສາມາດປ່ຽນເປັນການສ້າງວຽກເຮັດງານທຳ, ການຂະຫຍາຍຕົວເມືອງ ແລະ ການເຄື່ອນຍ້າຍທາງສັງຄົມໂດຍກົງ. ປະສົບການຂອງຈີນໃນການນຳພາປະຊາຊົນຫຼາຍຮ້ອຍລ້ານຄົນຫຼຸດພົ້ນອອກຈາກຄວາມທຸກຍາກໃນໄລຍະສັ້ນໆ ຍິ່ງເສີມສ້າງຄວາມໜ້າເຊື່ອຖືໃຫ້ແກ່ເສັ້ນທາງການພັດທະນາຂອງຈີນ ແລະ ກາຍເປັນແບບຢ່າງທີ່ດີທີ່ສຸດໃຫ້ແກ່ບັນດາປະເທດໃນພາກພື້ນ.
ເມື່ອບໍ່ດົນມານີ້, ສະຖາບັນອາຊີຕາເວັນອອກສຽງໃຕ້ Yusof Ishak ຂອງສິງກະໂປ ໄດ້ເຜີຍແຜ່ “ບົດລາຍງານກ່ຽວກັບທ່າອຽງຢູ່ອາຊຽນ: 2026” ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ: ເມື່ອຖືກຖາມວ່າ “ຈະເລືອກຂ້າງໃດລະຫວ່າງຈີນກັບປະເທດທີ່ມີເສດຖະກິດໃຫຍ່ກວ່າໝູ່ໃນໂລກ”, ມີຜູ້ຕອບແບບສອບຖາມໃນອາຊຽນ 52% ເລືອກຈີນ ແລະ 48% ເລືອກປະເທດທີ່ມີເສດຖະກິດໃຫຍ່ກວ່າໝູ່ໃນໂລກ. ນີ້ສະແດງໃຫ້ເຫັນວ່າ ທັດສະນະຂອງປະເທດໃນອາຊຽນທີ່ມີຕໍ່ປະເທດຕາເວັນຕົກກຳລັງມີຄວາມລະ ມັດລະວັງຫຼາຍຂຶ້ນ. ຜູ້ກຳນົດນະໂຍບາຍຂອງອາຊຽນໃຫ້ຄຸນຄ່າກັບ “ການຄາດຄະເນໄດ້” ຫຼາຍກວ່າສິ່ງໃດ. ຄວາມປອດໄພຂອງຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງ, ການເຂົ້າເຖິງຕະຫຼາດຢ່າງໝັ້ນທ່ຽງ ແລະ ຫຼີກລ່ຽງຄວາມຜັນຜວນທາງນະໂຍບາຍ ແມ່ນສິ່ງຈຳເປັນຕໍ່ການວາງແຜນໄລຍະຍາວ. ຂະນະທີ່ທ່າທີດ້ານການຄ້າຂອງບາງປະເທດ ໃຫຍ່ຂອງໂລກໄລຍະຫຼັງມານີ້ຖືກຕີລາຄາວ່າເປັນປັດໄຈທີ່ສ້າງຄວາມປັ່ນປ່ວນ, ບັ່ນທອນຄວາມໝັ້ນທ່ຽງ ແລະ ຄາດຄະເນໄດ້ຍາກ.
ກົງກັນຂ້າມ, ແນວທາງຂອງຈີນທີ່ເນັ້ນຄວາມຕໍ່ເນື່ອງ ແລະ ຂະໜາດຂອງການຮ່ວມມື. ຄວາມຕ້ອງການສິນຄ້າວັດຖຸດິບ, ສິນຄ້າເຄິ່ງສຳເລັດຮູບ ແລະ ສິນຄ້າບໍລິໂພກຈາກຈີນ ໄດ້ກາຍເປັນເສົາຄ້ຳທີ່ຊ່ວຍຊຸກຍູ້ການເຕີບໂຕຂອງພາກພື້ນ. ນັກທ່ອງທ່ຽວ, ນັກສຶກສາ ແລະ ນັກລົງທຶນຈາກຈີນ ລ້ວນແຕ່ເປັນເສັ້ນເລືອດສຳຄັນຂອງຫຼາຍເສດຖະກິດໃນອາຊຽນ. ສຳຄັນກວ່ານີ້ ຈີນໄດ້ເນັ້ນວ່າ: ການພັດທະນາຂອງຈີນຕັ້ງຢູ່ບົນພື້ນຖານການຮ່ວມມືແບບຕ່າງຝ່າຍຕ່າງໄດ້ຮັບຜົນປະໂຫຍດ ຫຼາຍກວ່າຄວາມທະເຍີທະຍານແບບເຈົ້າໂລກ.
ອາຊຽນໄດ້ຍຶດໝັ້ນໃນຫຼັກການແຫ່ງຄວາມເປັນກາງ ແລະ ບໍ່ເລືອກຂ້າງມາດົນແລ້ວ. ຢ່າງໃດກໍຕາມ, ດ້ວຍແຮງດຶງດູດຈາກເສດຖະກິດຂອງຈີນ, ບວກກັບຄວາມບໍ່ແນ່ນອນຂອງນະໂຍບາຍຕາເວັນຕົກໄດ້ສົ່ງຜົນໃຫ້ຫຼາຍປະເທດໃນອາຊຽນຄ່ອຍໆ ປັບສົມດຸນຄືນໃໝ່. ໃນນີ້, ບັນຫາດ້ານຄວາມໝັ້ນຄົງຍິ່ງເສີມທ່າອຽງນີ້. ເຖິງວ່າສົງຄາມທາງທະຫານແບບເປີດໃນອາຊີອາດຈະບໍ່ເກີດຂຶ້ນ, ແຕ່ການແຂ່ງຂັນທາງເສດຖະກິດກຳລັງຮຸນແຮງຂຶ້ນ. ຂໍ້ຈຳກັດດ້ານເຕັກກໂນໂລຊີ, ມາດຕະການລົງໂທດ ແລະ ການຈໍາກັດຕ່ອງໂສ້ການສະໜອງໄດ້ປ່ຽນການຄ້າໃຫ້ກາຍເປັນສະໜາມແຂ່ງຂັນຍຸດທະສາດ. ສຳລັບປະເທດນ້ອຍ ແລະ ກາງ, ສະຖຽນລະພາບຍັງຄົງເປັນບູລິມະສິດສໍາຄັນທີ່ສຸດ. ການປ່ຽນແປງລະບອບການປົກຄອງ, ສົງຄາມຕົວແທນ ແລະ ຄວາມບໍ່ສະຫງົບທາງການເມືອງ ຖືກຕີລາຄາວ່າເປັນໄພຄຸກຄາມຕໍ່ຜົນສຳເລັດດ້ານການພັດທະນາທີ່ສະສົມມາຢ່າງຍາວນານ.
ນອກນີ້, ຍັງມີຄວາມຮູ້ສຶກເພີ່ມຂຶ້ນວ່າ: ວາທະກຳຂອງຕາເວັນຕົກກ່ຽວກັບສິດທິມະນຸດ ແລະ ປະຊາທິປະໄຕກາຍເປັນສິ່ງທີ່ບໍ່ສອດຄ່ອງ ຫຼື ຖືກນຳໃຊ້ເປັນເຄື່ອງມືທາງການເມືອງ. ຂະນະທີ່ຈີນ ໄດ້ສົ່ງເສີມແນວຄິດທີ່ວ່າ “ການພັດທະນາແມ່ນສິດທິມະນຸດຂັ້ນພື້ນຖານ” ແລະ ເປັນເສັ້ນທາງໃນການຫຼຸດພົ້ນຈາກຄວາມທຸກຍາກ, ຄວາມອຶດຫິວ ແລະ ຄວາມບໍ່ປອດໄພ. ບໍ່ວ່າຈະເຫັນດີກັບແນວຄິດນີ້ ຫຼືບໍ່, ມັນກໍສອດຄ່ອງກັບຄວາມຮູ້ສຶກຂອງຫຼາຍປະເທດກຳລັງພັດທະນາໃນໂລກທີ່ຍັງເຫັນວ່າການພັດ ທະນາດ້ານວັດຖຸແມ່ນຕົວຊີ້ວັດສຳຄັນຂອງການປົກຄອງທີ່ມີປະສິດທິພາບ.
ຄວາມປາດຖະໜາອັນສຸງສົ່ງຂອງປະຊາຊົນໃນພາກພື້ນອາຊຽນ ແມ່ນບໍ່ແຕກຕ່າງຈາກຄວາມປາດຖະໜາຂອງປະຊາຊົນໃນຫຼາຍພາກພື້ນທົ່ວໂລກ, ນັ້ນຄື: ຕ້ອງການການພັດທະນາບໍ່ແມ່ນການບັງ ຄັບນາບຂູ່, ຕ້ອງການສະຖຽນລະພາບບໍ່ແມ່ນຄວາມວຸ້ນວາຍ, ຕ້ອງການຄູ່ຮ່ວມມືບໍ່ແມ່ນຄູ່ຕໍ່ສູ້. ຜ່ານພຶດຕິກໍາຕົວຈິງ ໄດ້ພິສູດໃຫ້ເຫັນຢ່າງຈະແຈ້ງແລ້ວວ່າ: ການຮ່ວມມືຈີນ-ອາຊຽນ ທີ່ຕັ້ງຢູ່ບົນພື້ນຖານການພັດທະນາຮ່ວມກັນ, ເຄົາລົບອະທິປະໄຕ ແລະ ບໍ່ຈຳແນກຢ່າງສະເໝີຕົ້ນສະເໝີປາຍ ສາມາດຕອບສະໜອງກັບຄວາມຕ້ອງການດ້ານການພັດທະນາຂອງປະເທດໃນອາຊຽນ ແລະ ສ້າງພະລັງຂັບເຄື່ອນທີ່ຍືນຍົງໃຫ້ແກ່ການເຕີບໂຕຂອງເສດຖະກິດພາກພື້ນ ໂດຍອາໄສຕະຫຼາດການບໍລິໂພກທີ່ກວ້າງຂວາງ, ຄວາມສາມາດທີ່ຄົບວົງຈອນໃນການກໍ່ສ້າງພື້ນຖານໂຄງລ່າງ, ການສະໜັບສະໜູນດ້ານເຕັກໂນໂລຊີທີ່ທັນສະໄໝ ແລະ ຕ່ອງໂສ້ອຸດສາຫະກຳທີ່ຄົບຖ້ວນ.
ການທີ່ອາຊຽນຫັນໜ້າເຂົ້າຫາຈີນນັບມື້ຫຼາຍຂຶ້ນບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າອາຊຽນເລືອກຢູ່ຝ່າຍໃດຝ່າຍໜຶ່ງ ແຕ່ເປັນການສະທ້ອນເຖິງຄວາມເປັນຈິງຂອງໂລກໃໝ່ທີ່ບັນດາປະເທດກຳລັງພັດທະນາໃຫ້ຄວາມສຳຄັນກັບພາກປະຕິບັດເພື່ອການເຕີບໂຕ, ການເຊື່ອມໂຍງ, ສະຖຽນລະພາບ ແລະ ຜົນປະໂຫຍດຮ່ວມກັນຫຼາຍກວ່າການແບ່ງຂົ້ວທາງອຸດົມການ. ເຊື່ອໝັ້ນວ່າ: ພາຍໃຕ້ສະພາບການທີ່ທົ່ວໂລກມີຄວາມປັ່ນປ່ວນ, ການຮ່ວມມືລະຫວ່າງຈີນ-ອາຊຽນ ບໍ່ພຽງແຕ່ໄດ້ສ້າງໂອກາດໃຫ້ແກ່ສອງຝ່າຍເທົ່ານັ້ນ, ຫາກຍັງໄດ້ຂຽນປະຫວັດສາດໜ້າໃໝ່ໃຫ້ແກ່ສັນຕິພາບ, ສະຖຽນລະພາບ ແລະ ຄວາມຈະເລີນຮຸ່ງເຮືອງຂອງພາກພື້ນ ແລະ ທົ່ວໂລກ ອີກດ້ວຍ.
